Katholiek Ede

Overweging 2e zondag v/d Advent door em. pastor T. Jurrius

behulpzaamBest mensen
Vanmorgen hebben we de eerste regels van de evangelist Marcus gelezen hfdst 1 vers 1.En er vallen meteen 2 zaken op.

Hij valt meteen met de deur in huis. De kern van zijn boek . Meestal moet je een boek eerst helemaal lezen voordat je bij de kern komt, Marcus is meteen duidelijk;

Het is : Begin van de Blijde Boodschap van Jezus Christus, de zoon van God. Jezus Christus de zoon van God. Daarmee is het al en dat is het tweede, een geloofsbelijdenis:” Jezus is de zoon van God. Het is natuurlijk wel goed om het hele boek te lezen, want daarin vindt je hoe hij tot dat geloof komt, hoe God voor mensen wil zijn. en wat het voor mensen inhoudt. Waar hij de mensen in die tijd en ook ons toe oproept . Eigenlijk is Johannes ook een profeet. Want profeten kijken terug, weten wat er in de Thora ,geloofsboek van de Joden, staat en kunnen dat vertalen naar het nu. Ook vandaag gebeurt dat. Marcus gaat terug in de tijd en ziet dat wat Jesaja heeft voorzegd: ” Hij zal een bode sturen” Dat hij, Johannes dat is en dat hij de komst van Jezus moet aankondigen zijn weg voorbereiden. Weet u wel, Johannes zoon van nicht Elisabeth, waar Maria op bezoek ging. Zij waren beide zwanger. Elisabeth was getrouwd met Zacharias Hij was priester in de tempel. Hij wilde zijn zoon een andere naam geven en kon toen niet meer spreken, totdat hij de Johannes als naam opschreef. Deze Johannes zegt; “Bereidt de weg van de Heer, maakt zijn paden recht’. Want ook in deze advent kan diegene, die wij verwachten alleen maar komen, als onze wegen recht zijn, oneffenheden geslecht . oneffen wegen. Dat beeld herken ik. Ons huis staat aan het eind van een geasfalteerde weg, gaat verder in een zandweg. En ieder jaar weer zitten er diepe kuilen in de weg door regen of opvriezen. In het voorjaar moeten die weer gevuld worden om de weg weer effen, gelijk te maken. Maar waarom zegt Jesaja en Johannes de Doper dat tegen de mensen toen. Zij waren in die tijd toch gewend aan zandwegen met gaten en kuilen. Daar liepen ze of zittend op een ezel overheen?  En wat moeten wij daar nu mee? Onze wegen zijn over het algemeen wel recht en gelijk. Zoals zo veel teksten in de bijbel is dit ook figuurlijk bedoeld. Wij worden uitgenodigd, je mag wel zeggen een dringend advies om naar onszelf te kijken. Wat is er in onszelf aan oneffenheden. Welke gaten en kuilen maken wij bij onszelf en anderen door wantrouwen, ongeduld, ongenuanceerde vooroordelen en kritiek en te snelle veroordeling. Kijk er goed naar, niet om beladen en belast te worden door een groot schuldgevoel. Nee, we weten dat onze God barmhartig is en ons nieuwe kansen geeft. Geven we die ook aan elkaar ..? Kunnen we tegen degen die we verdriet gedaan hebben, sorry zeggen, proberen uit te praten of bij te leggen? Gelukkig dat je ieder moment kunt beginnen met het recht maken van die oneffenheden, we hoeven niet tot het voorjaar te wachten . Is het niet zo, dat juist die oneffenheden, die kuilen van oud zeer, die gaten van wantrouwen en teleurstellingen ons zo in beslagnemen, dat je vast komt te zitten, niet meer open kunt staan voor iets nieuws. Ik denk aan een mevr. jarenlang in onmin levend met de familie, die haar onrecht heeft aangedaan. Ze kon niet met haar leven verder. Totdat ze met hulp van anderen en haar bidden om Godshulp, zover komt dat ze dat achter zich kan laten, de pijn is er nog, maar het beheerst niet meer haar hele leven en langzaam aan worden de gaten van haar leven weer gevuld met nieuwe positieve ervaringen met andere mensen. Groeit haar vertrouwen  Gaten, oneffenheden in je leven opruimen geeft weer lucht, geeft weer ruimte, geeft weer ander perspectief, maakt plaats voor iets nieuws. Is dat niet waar Jesaja en Johannes op doelt? . Zijn er zo ook niet oneffenheden naar God toe, omdat we teleurgesteld zijn in het leven, door ziekte of overlijden van een dierbare. Teleurgesteld in de houding van de kerk, of omdat we te druk zijn met onze dagelijkse bezigheden. Of omdat we denken dat we God de schuld moeten geven voor alles wat mis gaat. Ook hier weer het dringend advies. Kijk naar de moeilijke momenten van je leven, heb je toen hulp en steun ervaren van mensen van God? Kun je bij dat oervertrouwen komen? God is er ook nog? Laten we de gaten naar God toe weer vullen met onze dankbaarheid voor het leven, vullen met gebed en bezinning, bidden om geloof en vertrouwen. Misschien een idee om in de advent het evangelie van Marcus lezen, om zo weer meer betrokken te raken bij het leven van Jezus Christus. Aan zijn leven kunnen we zien wat belangrijk is in het leven. Hij is ons voorbeeld. En als we naar de naaste naar de samenleving kijken? Hoe staat het daar met onze gaten en kuilen? In hoever zijn we betrokken gelovigen; in ons zwijgen of over ons spreken over onrecht. In hoeverre zetten wij ons met onze mogelijkheden in. In daadwerkelijke hulp, zeker in deze tijd is dat lastiger, maar een telefoontje, een kaartje, een bijdrage en zeker bidden voor de ellende in de samenleving. We kunnen best nog heel veel. Dat alles maakt dat wij onze paden recht maken en onze kuilen vullen met dat wat er echt toe doet. Waar door we groeien in onze roeping als mens als medemens. Waardoor wij en onze medemensen gelukkig worden en tot hun recht komen. Dat brengt ons dichter bij het kerstkind. Want het kerstkind houdt de hoop in de wereld . Doet steeds beroep op onze menselijkheid. En dat maakt de samenleving leefbaar. 

Laat komen hij die komt. Verlangend zien we naar hem uit…. Amen

Copyright © 2021 Katholiek Ede. Alle rechten voorbehouden.